(Scroll down for English)
“Üzerine konuşulamayan konuda susmalı.” L.Wittgenstein – Tractatus
Önce Google’a yazalım “Suriye’de savaş”, oradan da “videolar” sekmesine geçelim. 0.29 saniyede 4.850.000 sonuç. İnternet yavaş sanki…
Peki tam olarak ne aramalıyım? Yapacağım videoda çok kanlı şeyler istemiyorum. Kan olacaksa da izi olsun ki izleyici hemen kaçmasın. Zaten youtube da bunları göstermiyor. Hep aynı bildik patlama, bombalama görselleri de olmamalı. Kafa kesme görüntüleri de zaten eskidi.
Bir metafora ihtiyacım var. İzleyiciyi şaşırtmalı, daha önce görmediği bir bakış, anlatım tarzı gibi mi? Yok tam olarak öyle değil. Bir videoda Halep’ten taşınan bir aile yanına duvar saatini almış. Duvar saati, hmm… Bu, çok iyi bir metafor olabilir. Saatin markası Damaşk. Evet evet, buradan yola çıkabilirim.
Ama… Borchert’in böyle bir kısa öyküsü var. 2. Dünya Savaşı’nda duran bir saati anlatıyor. Yani özgün bir fikir gibi olmuyor bu duran saat mevzusu. Off, bilmiyormuş gibi, okumamış gibi mi yapsam… Ama hikâye internette de var. Yok olmaz, mevzuyu apartmışsın derler. Başka bir şey bulmalıyım.
Çocuk oyunları ile başlasam… Mesela patlama sonrası yıkıntılar içerisinde dolaşan çocuklar. Yok, bu çok kör göze parmak olur. Fonda dursalar neyse… Ama yıkıntılara odaklanabilirim. Yıkıntılardan çıkan nesneler, mesela misketler… Sonra bu misketleri bulan hayali bir çocuğun göç yolculuğu ile devam ederim. Zamanla misketlere geride bıraktığı arkadaşlarının isimlerini versin. Tüm aramalarda, kontrollerde misketlerini mücevher gibi saklasın.
Sonra? Misketlerle konuşmaya başlayabilir çocuk. Bir yandan ailesinin yaşadığı sıkıntılara alt açıdan baksın, hiçbir şeyi anlamıyormuş gibi sorular sorsun çocuk olduğu için. Ama aslında anladığı da bizim anlamak, konuşmak istemediğimiz şeyler olur böylece. Evet, güçlü bir metafor gibi sanki bu misketler. Ama bu açı da bir yerden aklıma geliyor sanki. Ah evet! “Bisiklet Hırsızları” filmindeki çocuğun bakış açısı gibi. “Bisiklet Hırsızları”nda varsa kesin onlarca filmde de vardır. Yani esinlenme gibi olabilir… Yine de biraz daha bakmalı internete.
Off, birisi misket oyunu üzerinden Afgan göçmeni bir çocuğun başına gelenlerin kısa videosunu yapmış. Tüh, bu da olmadı. Belki içeriği değiştirebilirim. Yani misket değil de ne olsun? Yok, bu fikirden de soğudum. Çocuğu konu almak zaten kolaycılık. Uğraşılmış bir şey olmalı, yani izleyen “Nereden bulmuşlar bu fikri? İyi düşünmüşler, biz hiç böyle bakmamıştık savaşa” demeli…
Şu videolara geri dönelim. “Suriye’deki Savaş Gerçeği” “Suriye Savaşı’nı Anlamak”.. Bunlar eski mevzular, modası geçmiş anlatımlar, ama yine de bir bakmak gerek. “Ama animasyonlar çok şık. Tasarımlarda acaba şablon mu kullanmışlar? Bu şablonları 20-30 dolara alabilirim aslında. Hatta kaligrafik bir şeyler de düşünebilirim. Yani bir-iki kelimeyi, seslerle beraber şekil bir fontla ekranda tutsam… Yok, gereksiz bir fikir sanki. Çok tasarım olsun istemiyorum. Gerçekmiş gibi dursun. Bir de After Effects’i iyi bilmek lazım bunun için.
Ama sesler yine de kullanılabilir. Yani ses kuşağında ayrı bir tarz düşünmek mümkün. Uçak seslerini, bombardıman seslerini, bağırış çağırışları toparlayıp, bunları başka bir görüntü üzerinden düşünmek gibi… Bu kesinlikle çarpıcı bir tarz olabilir, ama gergin sesler başka bir görüntüye düşmeli. Mesela sakin bir Avrupa kentinde meydanda yürüyen insanlar ve bu savaş sesleri. Klişe, ama çalışır. İyi planlarsam çok da şık durabilir. Oksimoron iyi kurgulanırsa, mevzuyu zekice tasarlanmış gibi gösterir. Bunu bir olasılık olarak tutalım bir yerde.
Bu youtube videolarını indirebiliyor muyuz acaba? Copyright var bunların hepsinde. Ama kadrajlarını kurguda bozsam, birkaç renk efekti falan atsam kim bilecek. Yine de indireyim bunları, bir yerde kalsın. İzleyiciyi savaş görüntüsüyle yormamak lazım. Ama bir şekilde de göstermeli bunları. Görüntülerin hızını artırsam, araya da reklam görüntüleri falan atsam savaş görsellerinden kitlesel sıkılmışlık halinin ifadesi gibi olur belki. Hem de böylece savaşı da dolaylayarak göstermiş olurum. Evet, bunu da not almalı.
Patlama sırasında kameraların titremesi iyi bir efekt gibi duruyor. Bunu kullanmalı, hatta titreyen sağa sola kayan koşturan kamera açıları da bulmalı. Sonra da bu açıları tepeden, havadan sabit açılarla karşılaştırmalı, çarpıştırmalı, sıralamalı… Aksiyon filmi gibi olmasın ama capcanlı olsun kurgunun akışı ölümleri, yıkımları gösterirken. Bakış açısı kırılmaları desem… Yani “siz izlerken, biz yaşarken” gibi olacak. Bu da bir yöntem kurguda, ama yeterli değil. Yakın planlar olmazsa çarpıcı olmayacak kurgunun akışı, yakın planlar bulmam lazım…
Politik mevzulara çok dalmamak gerek. Ülke ismi vermemek lazım. Şimdi “siz necisiniz” gibi şeyler sorarlar, göstermezler falan. Mevzu evrensel dedirtmem lazım. Yaşlıların bakışları dramatik oluyor. Yani yıkıntılarda zorlukla yürüyen yaşlı birinin yüz ifadesi mesela. Klişedir, ama iyidir. İnsanlık, uygarlık gibi soyut mevzulara kibarca küfredersem kimse üzerine alınmaz. Evet bunu da not etmeli.
Buldum! Klor gazı saldırısında öldürülen tavuklarını anlatıyor bir adam. Evet ya, ölen hayvanları göstermeli, yani bizim kavgamızda doğa elden gidiyor gibi. Palmira’daki antik eserlerin yıkılışı da olmalı. Ama bunların videosunda logoyu ekranın tam ortasına koymuşlar. Nasıl silicem bu logoyu, ya da silmeden mi göstersem… Olabilir, ama o zaman da… Off, özgün bişey olmıycak. Ekranı 8’e falan bölsem, sadece yıkıntının bir parçasını göstersem, belki o zaman logo kendisini çok belli etmez.
En iyisi yıkılmış şehirde gezenlerin kayıtlarını derlemek. Böylece Dziga Vertov’a da selam çakmış olurum. Yüzyıl öncesinin “Kameralı Adam”ının gezindiği şehir ile bugünün şehirlerinin yıkıntısında gezinen kadrajlar. Üzerine bir sürü dipnotlu laflar da edebilirim o zaman…
Bir cümlelik alıntı bulmak lazım filmin sonuna ya da başına. Kimden olsa acaba. Deleuze (ağır kaçar) Benjamin (çok kullandım) Marx (eskidi artık) Foucault (abartmamak gerek), Negri (olabilir, ama tek cümlede anlatamıyor hiç bir şeyi) Edward Said (sadece aforizmalarını okudum, yine de bakmak gerek) İronik olsun, hüzünlü de olsun. Kafa da karıştırsın. Kim olabilir acaba… Google’dan çıkar bir şeyler kesin. Birileri listelemiştir böyle şekil cümleleri muhakkak.
Sıkıcı görünen uzun planlarda falan müzik kullansam da izleyici baymasa… Ama yerel olmasın. Basit kaçar. Biraz ritmik bir akış mı kurgulasam acaba. Yani belli belirsiz atonel bir müzik. Sonra ani sessizlikler, silah sesleri arada gidip gelse… TV kayıtlarını da düşünmek gerek. Geçişlerde iyi olabilir. Eğlence programlarında “heyecandan öldüm, çok korktum” gibi kelimeler ayıklayıp koysam aralara… Şekil bir kurgu akışında anlatamadıklarımı, kaç kişi ölmüş, kaç kişi göç etmiş gibi teknik bilgileri de haber spikerine anlattırırım.
Eski filmleri de taramak gerek. Hatta kült filmleri düşünmeli. Mesela, “2001 Bir Uzay Macerası” yerinde “2017 Bir Suriye Macerası”. Yok, olmaz bu kesinlikle. Bu biraz fazla oldu, uymayacak. Unut gitsin. “Ulis’in Bakışı” olabilir aslında. Hem bir yolculuk hikayesi, hem de görüntü arayışı içinde yönetmen fonda Balkan Savaşı’nı anlatıyor. “Leyleğin Geciken Adımı” da olabilir. Kürtler çaresizlik içinde sınırlarda sıkışmışlar. Zaman algısını da kırmış olurum belki. Zamansız işler her zaman şekil durur. Siyah-beyaz filmlere de bakmalı. Arada şık durabilir, aman eklektik durmasın.
Ama ben bir şey çekmemiş oluyorum. Belki sokaklarda bir şeyler kaydedebilirim. Meydandaki Suriyeliler mesela, ya da pencereden dışarıya bakış, yani kendi konformist şeyimden duyduğum rahatsızlığı da anlatmış olurum. Yani “bir şey yapamıyoruz bu savaşı engellemek için, sadece izleyebiliyoruz, oysa savaşın izleri her yerde” gibi biraz çaresizlik serpmek gerek filmin akışına. Bunu da bir yere sokmalı kurguda.
Bir son lazım tüm bunlara. Yani bir yerde konuyu bağlamalıyım. Sınırda bitebilir mesela. Ama o zaman göçü nasıl anlatacağım? Ege Denizi’nde mi bitirsem? Dalgalarda batıp çıkan bir kuş mesela, üzerinde de sesler… Ses efektleri işe yarayabilir, gülen çocuklar falan… Ya da sahile vuran nesneler. Yok, olmaz. Sahile vurma mevzusu da artık çok klişe. Başka bir şey mi bulsam? Şimdilik dalgalar iyi. Belirsizlik gibi bir halde bitirmek, “izleyiciye filmi ve bu göçü kendi algısı ile tamamlamasına imkan tanımak istedim” falan filan diyerek bitirsem…
Adorno bir yerde Ausschwitz’den sonra sanatın anlamsızlığı üzerine bir şeyler yazmış. Amaan, o da öyle uzaktan yazmış habire. Benjamin’i kurtarsaymış ya öyle ahkam keseceğine. Yine de tam olarak ne dediğine bakmak lazım. Kesin Minima Moralia’dadır.
Kurgudan Çıkış
Parmaklarımdan büyük işler yapıyorum galiba. Ne gerek vardı ki kendi ütopyanı gördüklerine dayatmanın. Bak, aklındaki kirli mürekkep de akıyor ekrana. Bozuk pikselleri meyve bıçağı ile kesmeye çalışırsan, ekrana mürekkep akıtıp beyninden parmaklarına yayılan küflü maviliği izleyerek dalarsan olacağı buydu. Her yerde gereksiz bir yanık kokusu… Bir ekmek kızartma kokusu aklına gelmez. Kesin trajiktir tüm yanıklar senin için. Önünde yığılmış bozuk görüntüler, aklında maviyi bir yerlere sokuşturmak kalmış. Ya tamam zorlama işte, gökyüzü, deniz falan yap bişeyler…
Anlamı yoruyorsun. Topladığın görüntülerdeki herkes sana bıkkınlıkla bakıyor. “Ne yapacak şimdi yine, yine hangi şekle koyacak bizi. Bizi ekranda sabah akşam ağlatırken bizim şu an uyuduğumuzu biliyor mu?” “Hayır uyumuyorsunuz, uyumamanız lazım. Ekranın içinden çıkamazsınız, bir kere gözyaşlarınızı bıraktınız kayda. Artık onlar sizin değil. İstediğim yerde istediğim zaman ağlayacaksınız bundan sonra. Ama her birinde de bir anlam olacak merak etmeyin. Aralık imaj akışına göre, sizden önce ve sonra eğleşenleri kötülemek için ağlayacaksınız. Çok büyük bir misyonunuz var.”
Evet böyle bildik ve üstten konuşmak iyi, karaktere tereddütleri yansıtmamalı. Onlar da kim oluyormuş. İstersem silerim hepsini…
Yeniden başlayalım. Yıkılmış evinin önünde oturan amca, sana ekranda boyuna posuna göre şöyle şık bir anlatım lazım. Kameraya bakışının bir anlamı olmalı. Faust’un yerinden ettiği yaşlı çifti temsil eden masumiyet bakışı mesela? Yani sonunda temsilen öleceksin ama insanlık için bir anlamın olacak. Neden ağlamadın ki, yani gözlerin de dolmadı mı… Neyse sana geri döneceğim.
Zagreb’de demir tellerin arkasındaki aile. Demirler paslıysa daha şık. Evet paslı. Yüz göstermeyelim, ama tshirtler de çok anlamlı. Bir çocuğun tshirtinde James Dean resmi, demir tellerin ardından bana bakıyor. Heyecan yapmıyım ama şahane görüntü. Ya amca, şu çocuk kadar olamadın…
Gazetenin üstünde “mülteci yağıyor” başlığı. Yıkıntıların arasında rüzgârdan sayfaları açılıyor. Gezinirken mi rastlayıp görsem, yoksa birden mi görsem. Uzun uzun mu çeksem, şöyle nefes alan bir gazete sayfası gibi inip kalksa. Olur ya her türlü, hemen ardından mülteci göstermemeli, ama iki ardından olur. Hatta iyi de olur.
Antep’te yıkılmış evin önünde mülteciler gülüyorlar bir şeye. Gülmeyin yaa… Söylesem mi, yıkıntılarda gülünce anlam kaybı oluyor diye uyarsam mı? İstanbul Fatih’te çocuklar çöpün içinde oynuyorlar. Çocuklar gülsün, onlara serbest… Gülen çocuk ağlayan çocuktan daha çok işe yarıyor kurguda. Hızlı bir geçişle Lice’den bir köyden görüntü. 92 senesi. Yakılmış evini izleyen çocuk çekirdek çitliyor. Çekirdek olmadı, tamam çocuksun, gülebilirsin ama…
Ya şöyle çektiğiniz acıları neden doya doya ağlayarak göstermiyorsunuz? Hep ben mi sufle vermek zorundayım? Biraz da kendi kendinize üzülseniz olmaz mı? Mavi falan ekleyecektim arada, Derek Jarman’a kadar gidecektim. Ama şu çekirdeğinizden, gülüşmelerinizden bir türlü konsantre olamıyorum.
Suruç videosu, patlama anı. “Hepimize kolay gelsin yoldaşlar”
Ya, aslında ben bu işlerden pek anlamıyorum. Öylesine bakıyordum görüntülere. Özür dilerim gürültü yaptım, hepsini silicem birazdan…
Alper Şen – 2018
—
“Whereof one cannot speak, thereof one must be silent.” L. Wittgenstein – Tractatus
Starting to Edit
Let’s start by typing on Google “war in Syria”, then switch to the “videos” tab. 4,850,000 results in 0.29 seconds. The internet is slow, isn’t it?
So, what exactly should I search for? I don’t want anything too bloody in my video. If there’s blood, it should be subtle enough not to scare the viewer away immediately. Besides, YouTube doesn’t show these things anyway. It shouldn’t be the same old explosion and bombing footage. And decapitation scenes are already worn out.
I need a metaphor. Should I surprise the audience with a new perspective or narrative style they haven’t seen before? Not exactly. In a video, a family who moved from Aleppo has taken their wall clock with them. A wall clock, hmm… This could be a great metaphor. The brand of the clock is Damascus. Yes, yes, I can work with that.
But… There’s a short story by Borchert about a stopped clock during World War II. So, the stopped clock idea doesn’t seem very original. Oh well, should I pretend I didn’t know, didn’t read it… But the story is already on the internet. No, it won’t work, they’ll say you stole the idea. I need to find something else.
What about starting with children’s games… Like children wandering among the ruins after an explosion. No, that would be too obvious. If they’re just in the background… But I could focus on the ruins. Objects emerging from the rubble, like marbles… Then I could continue with the imaginary journey of a child who finds these marbles. Over time, he could name the marbles after his friends he left behind. He could treasure his marbles like jewels, keeping them safe during all the searches and controls.
Then what? The child could start talking to the marbles. On the one hand, he could look at his family’s difficulties from an innocent perspective, asking questions as if he doesn’t understand. But in fact, he understands things we don’t want to understand or talk about. Yes, marbles seem like a powerful metaphor. But this camera angle feels like it’s coming from somewhere else. Ah yes! It’s like the perspective of the child in “Bicycle Thieves.” If it’s in “Bicycle Thieves,” it must be in dozens of other films. So, it could be seen as inspiration… Still, I should check the internet a bit more.
Oh, someone has already made a short video about the experiences of an Afghan refugee child through marbles. Oh well, that didn’t work. Maybe I could change the content. So, what else instead of marbles? No, I’m tired of this idea now. Taking the child as the subject is just too easy. It should be something thought-provoking, something that makes the viewers say, “Where did they find this idea? They’ve thought it through, we’ve never looked at war like this before.”
Let’s go back to those videos. “The Reality of the War in Syria,” “Understanding the Syrian War”… These are old topics, outdated narratives, but still worth a look. “But the animations are quite stylish. I wonder if they used templates in the designs? I could buy these templates for $20-30. I could even think of something calligraphic. Like holding one or two words, along with sounds, in a font on the screen… No, it seems like an unnecessary idea. I don’t want too much design. It should look real. And I need to be good at After Effects for this.
But still, I could use sounds. I could think of a different style in the sound layer. It’s possible to think of rhythmic flow in the sound. Like collecting plane sounds, bombardment sounds, screams, and then thinking of these over a different image… This could definitely be a striking style, but tense sounds should juxtapose with a different image. For example, people walking calmly in a European city square and these sounds of war. It’s cliché, but it works. It could look quite elegant if I plan it well. If the oxymoron is well constructed, it makes the subject look cleverly designed. Let’s consider this as a possibility somewhere.
Can we download these YouTube videos? They all have copyright. But if I distort the frames in editing, add a few color effects, who would notice? Still, I’ll download them, just in case. I shouldn’t overwhelm the audience with war footage. But somehow, I need to show them. If I increase the speed of the footage and add some commercial images in between, it might express the fatigue from mass exposure to war images. And it indirectly shows the war. Yes, I should note that down too.
The shaking of the cameras during explosions looks like a good effect. I should use that, even find some camera angles that shake and move from side to side. Then I should compare these angles with stable top-down shots, aerial views, to contrast, compare, and sequence them… I don’t want it to look like an action movie, but the flow of the editing should be lively while showing the deaths and destruction. Maybe if I talk about confusing angles… Like “while you’re watching, we’re living,” something like that. It’s a method in editing, but it’s not enough. I need some close-ups for the editing flow to be striking, I need to find close-ups…
I shouldn’t delve too much into political issues. I shouldn’t mention the name of the country. Otherwise, they’ll ask, “Who are you?” and won’t show it maybe. I should make it seem universal. The gaze of the elderly becomes dramatic. Like the expression of an elderly person struggling to walk among the ruins. It’s cliché, but it’s good. If I mildly curse abstract concepts like humanity, civilization, nobody will take offense. Yes, I should note that down too.
I found it! A man narrates the story of his chickens killed in a chlorine gas attack in Aleppo. Yes, I should show the dead animals, as if nature is slipping from our grasp in our struggle. And there should be the destruction of ancient artifacts in Palmyra too. But they placed the logo right in the middle of the video. How do I erase that logo, or should I show it without erasing it… Maybe, but then… Oh, it won’t be original. If I divide the screen into eighths or something, showing only a part of the ruins, maybe the logo won’t stand out too much.
I need to find a one-liner quote for the beginning or end of the film. Who could it be from? Deleuze (too heavy), Benjamin (used too much), Marx (outdated now), Foucault (shouldn’t exaggerate), Negri (could work, but can’t say much in one sentence), Edward Said (only read his aphorisms, still worth checking). It should be ironic and melancholic. It should confuse the mind. Who could it be, I wonder… Surely Google will have something. Someone must have listed such sentences for sure.
Even though using music in boring-looking long shots wouldn’t bore the viewer… But it shouldn’t be local. That would be too simple. Should I try to create a slightly rhythmic flow? Like some vaguely atonal music. Then sudden silences, gunshots coming and going in between… I should also consider TV recordings. They might work well in transitions. Extracting words like “I died of excitement, I was so scared” from entertainment programs and inserting them in between… Technical information like the number of deaths and refugees could be narrated by a news anchor in a structured editing flow.
We also need to scan old films. We should even consider cult films. For example, “2001: A Space Odyssey” could be transformed into “2017: A Syrian Odyssey”. No, this definitely won’t work. It’s a bit too much, won’t fit. Let it go. “Ulysses’s Gaze” could work actually. It’s both a journey story and the director portrays the Balkan War in the background while searching for visuals. “The Suspended Step of the Stork” could also work. Kurds are trapped at the borders in desperation. Maybe it would break the perception of time. Timeless works always stand out. I should also look into black&white films. It could fit occasionally, but it shouldn’t seem eclectic.
But I haven’t shot anything. Maybe I could record something on the streets. Like the Syrians in the square, or views from the window, expressing my discomfort with my own conformist tendencies. So, I need to sprinkle a bit of helplessness into the flow of the film, like “we can’t do anything to stop this war, we can only watch, yet the traces of war are everywhere”. I should also incorporate this into the editing.
It’s best to compile recordings of people walking in the ruined city. That way, I can pay homage to Dziga Vertov. Shots of the city where the “Man with a Movie Camera” roamed juxtaposed with today’s city ruins. I could add plenty of footnotes to the narration…
I need a final touch to all of this. I need to tie the subject somewhere. It could end at the border, for example. But then how will I narrate the migration? Maybe it could end in the Aegean Sea? A bird sinking and resurfacing in the waves, with sounds on top… Sound effects could work, with laughing children and such… Or objects washed ashore. No, that’s not it. The washing ashore trope and again children are too cliché. Why I stick all the time to the children? Should I find something else? For now, the waves are good. Ending in an ambiguity, allowing the viewer to complete the film and this migration with their own perceptions, saying something like “I wanted to allow the viewer to complete the film and this migration with their own perceptions etc,.”
Adorno wrote something about the meaninglessness of art after Auschwitz at some point. But he wrote from afar all the time. If only he had saved Benjamin instead of pontificating like that. Still, I should check exactly what he said. It must be in “Minima Moralia.”
Finishing the Edit
It seems like I’m making things bigger than they need to be. What’s the point of imposing your own utopia on what you see? Look, the dirty ink from your mind is flowing onto the screen. If you try to cut out the corrupted pixels with a fruit knife, if you immerse yourself in the moldy blueness spreading from your brain to your fingers, this is what will happen. There’s an unnecessary burnt smell everywhere… Not even the smell of toasting bread crosses your mind. All burns must be tragic for you. Broken images piled up in front of you, and you’re just trying to squeeze blue into somewhere. Alright, don’t force it, just make something like the sky, the sea or whatever…
You’re overanalyzing. Everyone in the footage you’ve collected is looking at you with weariness. “What’s he going to do now, how is he going to shape us this time? Does he know we’re sleeping while he’s making us cry on screen day and night?” “No, you’re not sleeping, you shouldn’t be. You can’t get out of the screen, you’ve already left your tears on record. They’re not yours anymore. From now on, you’ll cry whenever I want, wherever I want. But each one will have a meaning, don’t worry. According to my gap image flow, you’ll cry to belittle those who were entertained before and after you. You have a very important mission.”
Yes, talking down to them like this is good, the character shouldn’t reflect any doubts. Who do they think they are anyway? If I want, I can delete them all…
Let’s start again. The uncle sitting in front of his collapsed house, you need a sophisticated narrative that suits his stature on the screen. His gaze into the camera should mean something. Like the innocent gaze representing the elderly couple displaced by Faust? So, in the end, you’ll die symbolically, but there will be meaning for humanity. Why didn’t you cry, I mean, didn’t your eyes fill with tears… Anyway, I’ll come back to you.
The family behind the barbed wire in Zagreb. It would be more elegant if the bars were rusty. Yes, rusty. Let’s not show their faces, but the T-shirts are very meaningful. A child with a James Dean picture on his T-shirt, looking at me from behind the barbed wire. Let’s not get too excited, but it’s a fantastic shot. Uncle, you couldn’t be as good as this child…
The headline “Refugees Pouring In” on the newspaper. Pages fluttering among the ruins in the wind. Should I come across them while wandering or should I suddenly see them? Should I shoot long, as if descending and rising like a breathing newspaper page? Either way, just after that, I shouldn’t show the refugee, but two scenes later. It might even be better.
The refugees in front of the collapsed house in Gaziantep are laughing at something. Don’t laugh! Should I tell them, laughing amidst ruins diminishes the meaning? Children playing in the garbage in Istanbul’s Fatih district. Let the children laugh, they’re free… A laughing child works better in editing than a crying one. A quick transition to a village in Lice. 1992. A child watching his burnt house eats sunflower seeds. Sunflower seeds didn’t work, okay, you’re a child, you can laugh but…
Why don’t you show your sufferings and cry to your heart’s content? Do I always have to prompt you? Can’t you feel sorry for yourselves for a bit? I was going to add some blue in between, I was going to go as far as Derek Jarman. But I can’t concentrate on your sunflower seeds, your laughter.
The video from Suruç, the moment of the explosion. “Good luck to all of us, comrades!”
Well… Actually, I don’t know much about editing. I was just looking at the footage. I apologize for the noise, I’ll delete all of it in a moment.
Alper Şen – 2018