Sınırlar, Topraktaki Yaralar
Savaşın, baskının, yokluğun ve yoksulluğun merkezinde başlayıp kuzeye ve batıya doğru ilerleyen göç haritasındaki bekleme istasyonlarından biri Selanik. Bugün Yunan polisi Selanik’e bir saat uzaklıkta Makedonya sınırındaki Idomeni kampının fiilen boşaltılması işlemlerini başlattı. Kampta kalan 10 bin civarında göçmenin çevre kasabalardaki askeri kamplara yerleştireceğine dair bilgi alıyoruz. Bu sayı, çevre kamplardan Idomeni’ye kaçan gruplar nedeniyle her geçen gün artmış. Bugünlerde kampla iletişim kurmak epey güçleşmiş halde. Gönüllü gruplar ve anarşist hareketin örgütlediği dayanışmadan aldığımız bilgiye göre Idomeni’ye her türlü ulaşım polis tarafından engelleniyor. Özellikle gazetecilerin içeri alınmadığını söylüyorlar. Görüntü kaydına izin yok. Polis boşaltma sırasında şiddet kullanmayacağı yönünde anonslar yapmış. Öyle mi diye sorduğumuz herkes kuşkulu gözlerle bakıyorlar. Etraftaki diğer kamplarda 10 bin ile 20 bin arasında göçmen kalıyor. En örgütlü göçmen grupları Kobané’li Kürt göçmenler, çoğunlukla birlikte hareket ettikleri ve ortak kararlar aldıkları söyleniyor.
Bir gün öncesinde eski bir işgal evi olan Orfonotrofeio’da düzenlenen NoBorder Kampı hazırlık toplantısındayız. Bir süre önce kapanan fakat göçmenlerle dayanışma amacıyla tekrar işgal edilen eski yetimhanede son beş, altı aydır 100 civarında göçmen kalıyor. Almanya, İsviçre ve Ukrayna’dan dayanışmaya destek olmak için kalan 6, 7 kişilik bir grup da var ve ev halkı için yemek yapıyorlar, ulaşım için araç sağlıyorlar, evin genel organizasyonuna yardımcı oluyorlar. Orfonotrofeio, 20. yüzyılın farklı dönemlerinde Türkiye’den zorunlu göçle gelen Rum ailelerin yerleştiği bir mahalle içinde. O nedenle mahalleliyle yeni göçmenler arasında bir duygudaşlık oluşmuş; evlerini bebekli ailelere açmışlar, çoğunlukla da eve yemek pişirip getiriyorlar.
Orfonotrofeio’daki yaşam kuralları anarşist hareket belirliyor. Antimilitarist, antipatriyarkal, şiddet karşıtı ve özgürlükçü kurallarla müşterek yaşam örgütleniyor. Ortak bir mutfak, kütüphane, inşaat halinde bir kafe ve çocuklar için oyun alanı, büyük bir avlusu ve bahçesi bulunan işgal evinde çok sayıda oda bulunuyor. Yunanca, Almanca ve İngilizce dersler veriliyor. Idomeni’nin kapanmasıyla kent merkezine yeni göçmenlerin gelmesi olası. Vio Me’nin (fabrika) de dayanışmayı büyütmek için neler yapabileceği üzerine tartışma sürüyor. Göçmenlerin fabrikaya alınması olasılığını konuşuyorlar. Öğrenci hareketi, dayanışmanın en önemli halkalarından biri. Göçmenler üniversitede yemek yiyebiliyorlar, üniversitede işgal edilen alanları daha etkin kullanmaları konuşuluyor. Şehirdeki diğer işgal evlerinin de göçmenlere açılması (Yfanet ve okul binası) konusunda herkes hem fikir.
Kentteki dayanışmayı büyüten en önemli etkinlik NoBorder Kampı 15-24 Temmuz’da kentin önemli merkezlerinde yapılacak toplantılar, etkinlikler ve konserlerden oluşacak. 5, 6 bin civarında ziyaretçisi olacağı bekleniyor. Türkiye’den göçmen dayanışma hareketlerden katılım bekliyorlar. Çoğunlukla Türkiye’deki koşullardan haberdar değiller. Hangi hareketler aktif pek bilmiyorlar. Anarşist hareketin örgütlülük hızı ve etkisiyle kıyaslanması zor olsa da etkili örgütler olduğunu söylüyoruz. Göçmen ekonomisi burada da oluşmuş, bir kısmı bundan yakınıyor. STK’lar ve uluslararası şirketler, insan kaçakçıları göçmen ekonomisinin baş aktörleri.
Selanik’te kent merkezinde göçmenlere yer yok, ekonomik krizle cebelleşen Yunanistan’da çalışma imkanları yok, o nedenle göçmenler kentte görünmezler. Türkiye’den Yunanistan’a geçen göçmenlere iki ülkedeki koşulları soruyoruz. Türkiye’de iş bulabildiklerini ama asla kalmayı düşünmediklerini söylüyorlar. Yunanistan’da tamamen parasız kalmışlar, iş bulamıyorlar ama dayanışma güçlü ve destek oluyor diyorlar. Fakat burası da onlar için bir geçiş alanı…
- Bu metin göçmen dayanışma ağları üzerine 2016 ylında gerçekleştirilen “Geride Kalanlar” görsel araştırmasından alınmıştır.
Özge Çelikaslan – Alper Şen
Artıkisler Kolektifi – Selanik 2016
Borders, Wounds In The Land
Thessaloniki is one of the waiting stations along the migration route that begins at the heart of war, repression, absence, and poverty, and moves northward and westward. Today, the Greek police have begun the de facto evacuation of the Idomeni camp, located on the Macedonian border, approximately an hour from Thessaloniki. We receive information that the roughly 10,000 migrants remaining in the camp will be relocated to military camps in the surrounding towns. This number has increased day by day as groups of migrants fleeing from other camps have made their way to Idomeni. Communication with the camp has become increasingly difficult in recent days. According to information we receive from volunteer groups and the solidarity networks organized by the anarchist movement, all forms of transportation to Idomeni are being blocked by the police. They particularly emphasize that journalists are not being allowed into the camp. No filming is permitted. The police have made announcements stating that no violence will be used during the evacuation. When we ask people around us whether they believe this, they look at us with doubtful eyes.
Between 10,000 and 20,000 migrants are staying in the other camps in the surrounding area. The most organized migrant groups are Kurdish migrants from Kobanê. We are told that they mostly move together and make collective decisions. The day before, we are at a preparatory meeting for the NoBorder Camp being held at Orfanotrofio, a former occupied building. The old orphanage had been closed some time ago but was reoccupied in solidarity with migrants. Around one hundred migrants have been living there for the past five or six months. There is also a group of six or seven people from Germany, Switzerland, and Ukraine who have stayed there to support the solidarity effort. They cook for the residents, provide vehicles for transportation, and help with the general organization of the building.
Orfanotrofio is located in a neighborhood where Greek families who were forcibly displaced from Turkey during different periods of the twentieth century settled. For this reason, a sense of empathy has developed between the local residents and the newly arrived migrants. People in the neighborhood have opened their homes to families with babies, and they often cook meals and bring them to the occupied building. The rules governing life at Orfanotrofio are determined by the anarchist movement. A form of collective life is organized around antimilitarist, anti-patriarchal, anti-violence, and libertarian principles. The occupied building contains numerous rooms, a communal kitchen, a library, a café under construction, a play area for children, as well as a large courtyard and garden. Greek, German, and English classes are offered.
With the closure of Idomeni, it is likely that new migrants will arrive in the city center. Discussions continue about what Vio.Me, the occupied factory, might be able to do to expand the solidarity network. One possibility being discussed is opening the factory to migrants. The student movement is another important link in the solidarity network. Migrants are able to eat at the university, and discussions are underway about how they might make more effective use of the spaces occupied within the university. There is broad agreement that other occupied buildings in the city—Yfanet and the former school building—should also be opened to migrants.
One of the most important initiatives strengthening solidarity in the city is the NoBorder Camp, which will take place from July 15 to 24 and will consist of meetings, events, and concerts held in significant locations throughout the city. Around 5,000 to 6,000 visitors are expected to attend. The organizers are hoping for participation from migrant solidarity movements in Turkey. They are largely unfamiliar with the conditions in Turkey and do not know much about which movements are currently active there. We tell them that, although it is difficult to compare the speed and scale of organization within the anarchist movement, there are nevertheless effective organizations and solidarity networks operating in Turkey. A migrant economy has also emerged here, and some people complain about it. NGOs, international companies, and human traffickers are among the principal actors in this economy. There is no place for migrants in the city center of Thessaloniki. In Greece, which is struggling with a severe economic crisis, there are almost no opportunities for employment. For this reason, migrants remain largely invisible within the city.
We ask migrants who have crossed from Turkey into Greece about the conditions they experienced in both countries. They tell us that they were able to find work in Turkey, but that they never considered staying there. In Greece, they have become completely without money and cannot find work. Yet they say that solidarity is strong here and that people support them. But this place, too, is only a transit zone for them…
- This text is drawn from the visual research project “The Residuals”, conducted in 2016, which focused on migrant solidarity networks.
Özge Çelikaslan – Alper Şen
Artıkisler Collective – Thessaloniki 2016