(Scroll Down For English)
Kapitalizm, Milliyetçilik ve Patriyarkayla Geçen 100 Yıl
İki gündür boşaltılma süreci devam eden Yunanistan Makedonya sınırındaki Idomeni kampında bulunan gönüllülerden yaklaşık 3 bin göçmenin taşındığı haberlerini alıyoruz. Göçmenler boşaltılma sürecini protesto etmiyor, yeni kamplara taşınma işlemini kabul ediyorlar. Yeni kamplardaki koşulların da berbat olduğunu öğreniyoruz. Bir süre Idomeni’de kaldıktan sonra Orfonotrofeio’ya geçen göçmenler kampta kesinlikle insani koşulların olmadığını söylüyor. Pek çok çocuk kamptaki kötü koşullar nedeniyle hastalanmış ve hayatta kalamamış. Yerleştirildikleri yeni kamplardaki koşulların iyileştirilmesi yönünde hem Yunan hükümeti hem de STK’lar çalışma yürütüyorlar. Şu an bazı kamplarda içme suyu ve bebek maması yok, tuvalet yok. Çevirmen yok, temiz yemek bulmak imkansız. Birkaç gönüllü dışında hiç kimse içeri alınmıyor. Göçmenleri bu yeni hapishane benzeri kamplara yerleştiren Yunan hükümeti ve Syrizia’ya dair kaygılarımızı dayanışma hareketlerindeki aktivistlerle paylaşıyoruz.
Selanik’teki anarşist hareketinin önemli figürlerinden Socratis, seçimlerden önce Syrizia’nın göçmen politikası ve ekonomik kriz programı konusunda umut ve beklentilerin yüksek olduğunu fakat bugünkü durumda Syrizia’nın AB planlarına tamamen uymaktan başka hiçbir şey yapmadığını söylüyor. Bu durum göçmen dayanışma hareketlerinin güçlenmesi ve çok daha büyük boyutlarda örgütlülükler yaratılması gerektiğini gösterdi diyor Socratis.
Idomeni yakınlarındaki Oreokastro ve Selanik arasında merkeze dönmek üzere yola çıkmış küçük göçmen gruplarıyla karşılaşıyoruz. Kamptan kaçmayı başarıp şehre gelenler için yeni evlere ihtiyaç var. Selanik anarşist hareketinin muazzam kazanımlarından birisi olan işgal evi, 20 bin hektarlık alanıyla eski tekstil fabrikası Yfanet’te (yfanet.net) bir süredir devam eden çalışmanın bununla bir ilgisi olmalı diye umuyoruz. Yunanistan’daki sosyal merkezlerinse barınma ihtiyacını karşılayamasa da göçmenler için buluşma, eğitim, tartışma alanları olarak görülebilir işlevleri var. Selanik kent merkezinde bulunan Micropolis (Özgürlük İçin Sosyal Alan) böyle bir yer. Kent merkezinde sıklıkla göremediğimiz göçmen gruplarla burada karşılaşıyoruz. Fas üzerinden önce İzmir’e ve sonrasında Samos’a geçen Osman, Yunanistan’a sığınma talebinde bulunan çok az sayıda göçmenden birisi. Göçmen mücadelesinin öneminden bahsediyor Osman. Yunanistan’ın göç olgusuna duyarlı bir toplum olduğunu düşündüğümüzü söylüyoruz, bunun mücadeleye katkısı olduğu konusunda hemfikir olsa da, AB haklarından faydalanan herhangi bir Yunan vatandaşının, asla bir ilticacının psikolojisini anlayamayacağını söylüyor. Kamusal alanda yaşadıkları dışlanmadan, güvencesiz koşullara, travmatik süreçte tek çıkış yolunun devrim olduğuna inandığını söylüyor Osman: “Solution is revolution.”
Olympos Dağı’ndan, doğuya ve batıya uzanan yoksul mahallelerine, görkeminden pek eser kalmamış limanından, günün sonunda sakinleşen dalgalı kıyılarına kadar tüm Selanik’i görebildiğimiz Yfanet’in çatısındayız. İşgal hareketinin içinde yer alan Haris, eski tekstil fabrikasının acıklı hikayesinden yaratılan zaferi anlatırken bir yandan da her işgal evinin kısa veya uzun vadede mutenalaşmanın bir parçası olabildiğini belirtmeden edemiyor. Osmanlı’dan kalan bu fabrikada bir zamanlar, aralarında göçmenlerin de bulunduğu ortalama 1400 kadın işçinin, güneş görmeyen alanlarda, günde 12 saat, oldukça ağır koşullarda çalışmak zorunda olduğu, kadınların çocuklarını bu karanlık, soğuk, uykuya dalmamaları için patronlarının arada sırada ıslattığı ağır baskı ortamında büyüttüklerini öğreniyoruz. Yfanet’in avlusunda işgal hareketinin 10 yılını özetleyen posterlerin arasında bir tanesi dikkatimizi çekiyor. Selanik’in Yunanca’daki ilk harfinin altında ne yazdığını soruyoruz Haris’e. “Kentin Osmanlı işgalinden kurtarıldığı 100 yılı kutluyoruz. Kapitalizm, milliyetçilik ve patriyarkayla geçen 100 yıl. Artık Yeter.”
- Bu metin göçmen dayanışma ağları üzerine 2016 ylında gerçekleştirilen “Geride Kalanlar” görsel araştırmasından alınmıştır.
Özge Çelikaslan – Alper Şen
Artıkisler Kolektifi – Selanik 2016
100 Years of Capitalism, Nationalism, and Patriarchy
For the past two days, we have been receiving reports from volunteers at the Idomeni camp on the Greek–Macedonian border that approximately 3,000 migrants have been relocated as part of the ongoing evacuation process.The migrants are not protesting the evacuation. They are accepting the transfer to the new camps. Yet we are also learning that conditions in these new camps are extremely poor. Migrants who spent some time in Idomeni before moving to Orfanotrofio tell us that there were absolutely no humane conditions in the camp. Many children became ill because of the harsh conditions and some did not survive. Both the Greek government and NGOs are working to improve conditions in the new camps where the migrants have been relocated. At present, however, some camps have no drinking water, no baby food, and no functioning toilets. There are no translators, and finding clean and adequate food is almost impossible. Apart from a handful of volunteers, virtually no one is being allowed inside. We share our concerns with activists involved in the solidarity movements regarding the Greek government and SYRIZA, which are relocating migrants into these new, prison-like camps.
Socratis, one of the prominent figures in Thessaloniki’s anarchist movement, tells us that before the elections there had been considerable hope and expectation surrounding SYRIZA’s migration policies and its program for addressing the economic crisis. In the present situation, however, he argues that SYRIZA has done nothing other than fully comply with the plans of the European Union. According to Socratis, this situation demonstrates the urgent need to strengthen migrant solidarity movements and to develop forms of organization on a much larger scale. Between Oreokastro, near Idomeni, and Thessaloniki, we encounter small groups of migrants who have left the camps and are attempting to make their way back toward the city center. For those who have managed to escape the camps and reach Thessaloniki, there is an immediate need for new places to live. We hope that the ongoing work at Yfanet, an occupied former textile factory and one of the most significant achievements of Thessaloniki’s anarchist movement, can become part of this process. The enormous industrial complex, occupying approximately 20,000 square meters, has for some time been a site of collective political activity. Social centers in Greece may not be able to meet the need for housing, but they can function as spaces of encounter, education, discussion, and political organization for migrants. Micropolis, a Social Space for Freedom located in the center of Thessaloniki, is one such place. Here we encounter groups of migrants whom we rarely see in the city center.
Osman, who travelled first from Morocco to İzmir and then to Samos, is one of the relatively few migrants who have formally sought asylum in Greece. He speaks about the importance of migrant struggle. We tell him that we consider Greek society to be particularly sensitive to the issue of migration and that we believe this social awareness contributes to the struggle. He agrees that this may be the case, but insists that no Greek citizen who enjoys the rights guaranteed by the European Union can ever fully understand the psychological condition of an asylum seeker. He speaks of the exclusion migrants experience in public space, of precarious living conditions, and of the cumulative trauma produced by displacement and uncertainty. For Osman, there is ultimately only one way out of this condition: “Solution is revolution.”
We are standing on the roof of Yfanet, from where we can see almost the whole of Thessaloniki: from Mount Olympus to the impoverished neighborhoods stretching toward the east and west; from the city’s once-glorious port, now largely stripped of its former grandeur, to the restless coastline that gradually becomes quiet at the end of the day. Haris, who is involved in the occupation movement, tells us about the transformation of the old textile factory and the victory that has emerged from its tragic history. Yet he also feels compelled to point out a contradiction: every occupied building, whether in the short or long term, can potentially become part of a process of gentrification. The factory, which dates back to the Ottoman period, once employed approximately 1,400 women workers, many of them migrants. They worked for twelve hours a day under extremely harsh conditions, in spaces deprived of sunlight.
We learn that many of these women raised their children within the same dark and cold environment in which they were forced to work. The conditions were so oppressive that, at times, factory owners would deliberately wet the children to prevent them from falling asleep. In the courtyard of Yfanet, among posters commemorating ten years of the occupation movement, one particular image catches our attention. We ask Haris what is written beneath the first letter of Thessaloniki’s name in Greek. He reads it aloud: “We celebrate 100 years since the city was liberated from the Ottoman occupation. 100 years of capitalism, nationalism, and patriarchy. Enough is enough.”
- This text is drawn from the visual research project “The Residuals”, conducted in 2016, which focused on migrant solidarity networks.
Özge Çelikaslan – Alper Şen
Artıkisler Collective – Thessaloniki 2016