(Scroll down for English)
İki gün önce sürünerek çıktığın arabada unuttuğun telefonda cevapsız çağrılar kaldı. Biraz önce, bu daracık mevzide zamanın boşluğundan aklının derinlerine düşmeden önce hatırladın iki gün önceki cevapsız çağrıları. En zor zamanlarında en gereksiz şeyler kafanı dolduracak illa ki… Sanki aylardır uğramadığın evde ocağı açık unuttun, muslukları da kapatmadın. Sen dönene kadar evde yangın çıkacak, çıkan yangını da evi basan sel söndürecek. Komik geliyor sana böyle basit zıtlıklar. Ağlamak üzereyken gülmek gibi değil, ama bu mevzide elinde tüfekle keskin nişancıyı oynarken kendine laf sokmaya çalışmaya çalışıyorsun sanki. İyi, sen bilirsin. Boşlukta böyle gül kendi kendine… Ortalıkta bir ayna da yok ki şu yüzündeki rezil sırıtma hali aklına kazınsın. Ayna olsa üzerindeki rezil kamuflaj giyisisi içinde ufacık kaldığını da görecektin ama neyse. Ama yine de telefonu arabadan almış olsaydın iyiydi. Arayan her kimse sana muhakkak çok önemli şeyler söyleyecekti, ki defalarca cevapsız kalmayı önemsemeden sürekli aradı. “Aslında açsaydım da sadece üzerimde tıslayan kurşun seslerini dinletseydim.” Bunu neden yapmak isterdin? Anlaşılmaz bir vızıltıyla telefonun ötesindekini şaşırtmayı, güldürmeyi, ürkütmeyi mi düşündün? Bunu düşünürken neden gülümsedin, yok sırıttın? Eskiden de yapar mıydın böyle saçma sapan şeyler? Mesela lisede arkadaşının kulağının dibinde kesekağıdı patlattığın gibi mi? Çok güldünüz mü böyle boktan şakalar yaparken? Hala gülüyorsun. Tamam, sırıtmıyorsun, gülüyorsun. Diğer boktan şakalarını mı hatırladın? Şu an korkuyor olman gerekmiyor mu? Neden bunlar aklına geliyor? En ağır duygu bile 15 dakika sonra kalbi terk ediyormuş, nabzın normalleşiyormuş. Ama istersen aklındaki korkuyu kalbine istediğin zaman yeniden taşıyabilirsin. Şimdilik buna gerek yok ama… Hasan’ın kulağının dibinde patlattığın kesekağıdının sesini aklına getir, korkunun kalbine geri dönmesine izin verme. Kesekağıdını her patlatışında salağın ödü bokuna karışıyordu.
Gerçi okulu bombaladıklarında patlayan kesekağıdı sesi aklına gelmemişti. O gün yakalanmış bir geyik gibi arka bacaklarından biri seyiriyordu diplerde bir yerde büzüşmüş saklanırken. Şimdi neden okul aklına geldi? Elin, ayağın yerinde durmuyor yine bu sıkışmış mevzide… Şimdi de aklın Hasan’la dalga geçen halinle dalga geçiyor. Sahi ya, bir sene önce kimya okuyordun. Savaş seni de yutunca kimse sana keskin nişancı olmanı dayatmadı. Ama “savaşacaksam keskin nişancı olurum” lafı ağzından çıkmıştı bir kere bir yerde. Ne de olsa kebap iş, sürekli yatış yapıyorsun, hayatın kamufle… Hem de filmlerdeki cool süper yetenekli askerler gibisin elinde bu kocaman tüfekle. Ama itiraf et, azcık sinsice bir şey… Yok yok, öldürmenin en kalleşçesi bu galiba. Kaç etti? 6 mı 7 mi? 7’den emin değilsin. Biri yerdeki 7. kanlı et yığınını görüş alanından uzaklaştırdı ağlayarak. Ağlama sesini duyunca elin 8.ye gitmedi, neden ki? Peki kalleşçe olmayan şekillerde düşmanlarını öldürmek ister miydin? Mesela nasıl? Öldürdüğün seni görecek öncelikle, hatta o da silahına davranacak. Ama sen elbette ki hem hızlısın hem de nişancısın, bir de gösteriş meraklısısın sanki. Öldürmekten çok ne kadar yetenekli olduğunu göstermek istiyorsun dünya aleme. Az kalsın demirden altın yapacaktın kimya dersinde okul bombalanmasaydı. Öldürmek kolay ama yeteneğini göstermek zor iş… Hasan’ın kulağının dibinde ansızın kesekağıdı patlatmak gibi değil yani… Ama o boktan şaka da kalleşçe değildi. En fazla ergenceydi, nerdeyse her gün Hasan şaşkınını bir şekilde korkutmak… Seslere dayanamıyordu Hasan. Kapı gıcırtısına, tebeşirin tahtada acıyla sürtünmesine kulaklarını kapatarak cevap veriyordu. Sen de doyamıyordun Hasan’ı delirtmeye. Nerede Hasan şimdi acaba? Öldü mü, kaçtı mı, saklanıyor mu, savaşıyor mu? Belki de düşmanın olmuştur. Düşmanın olsaydı öldürür müydün? Belki de çoktan öldürdün. Yoksa seni arayan Hasan mıydı? Hasan seni neden arasın? Artık gülmüyorsun. 15 dakika sürüyor tüm duyguların. Sahi, senin gibi boktan birini kim arar? En fazla senin gibi boktan biri arar. Senin gibi başka bir keskin nişancı… Tank yine devriyeye çıktı. Paletlerin gıcırtısı geliyor uzaktan. Hasan olsa kulaklarını tıkardı, şu dönen paletlerinin sesini duysa. Hasan kullanıyordur belki tankı. Kulaklarında da tıkaç vardır belki. Belki de seni arıyordur her mevzide patlattığın kese kağıtlarının öcünü almak için. Hadi çık şu mevziden, tankın namlusuna el salla! Elinde kocaman tüfekle her ses duyduğunda sıçramaktan, korkudan altına sıçmaktan bıkmadın mı? Bu kadar ses, bu kadar mermi, bu kadar kalleşlik, bu kadar ceset yeter. Çık dışarı! Yaşayarak kendine daha fazla eziyet etme…
Alper Şen – 2017
—
Two days ago, in the car you crawled out of, there were missed calls on the phone you forgot. Just now, before your mind falls into the depths of time’s void in this cramped trench, you remembered the missed calls from two days ago. In the hardest times, inevitably, the most unnecessary things will fill your mind… It’s as if you left the stove on in a house you haven’t visited for months, didn’t turn off the taps too. There will be a fire in the house until you return, and the flood that follows will put out the fire. Simple contradictions like these seem amusing to you. It’s not like laughing while on the verge of tears, but it feels like you’re trying to jab at yourself while playing the sharpshooter with a rifle in this place. Anyway, you know best… Laugh to yourself like this in the void… There’s no mirror around for the grin on your face to be etched into your mind. If there were a mirror, you would also see that you looked like a dwarf in your shameful camouflage attire, but whatever… But still, it would have been better if you had taken the phone from the car. Whoever was calling would surely have something very important to tell you, given that they kept calling incessantly. “Actually, if I had answered, I would have just let them hear the bullet sounds whizzing over me.” Why would you want to do that? Did you think you’d surprise, amuse, or frighten the person on the other end with an incomprehensible buzzing noise? Why did you smile while thinking about this, no, smirk? Did you used to do such silly things before? Like popping a paper bag next to your friend’s ear in high school? Did you laugh a lot while doing such crappy jokes? You’re still laughing. Okay, you’re not smirking, you’re laughing. Did you remember your other crappy jokes? Shouldn’t you be scared right now? Why are these things coming to your mind? Even the heaviest emotion leaves the heart after 15 minutes, the pulse returns to normal. But if you want, you can carry the fear in your mind back to your heart whenever you want. But there’s no need for that now… Remember the sound of the paper bag popping next to Hasan’s ear, don’t let the fear return to your heart. Every time you popped the paper bag, the idiot got scared shitless.
Although the sound of the paper bag popping when the school was bombed didn’t come to mind. That day, you were like a deer caught in headlights, twitching one of your hind legs somewhere down in the depths, crouching hiding. Why is the school coming to mind now? Your hand and foot are restless again in this tight spot… Now your mind is mocking Hasan’s mocking state. By the way, you were studying chemistry a year ago. When war swallowed you, no one forced you to become a sharpshooter. But the words “if I’m going to fight, I’ll be a sharpshooter” came out of your mouth somewhere once. After all, it’s a kebab job, you’re constantly lying down, your life is camouflaged… And you’re like those cool super-skilled soldiers in the movies with this huge rifle in your hand. But admit it, it’s a bit sneaky… No, no, this is probably the most cowardly way to kill. How many did you count? Was it 6 or 7? You’re not sure if it was 7. One of them, crying, moved away from the 7th bloody pile of meat on the ground. When you heard the crying, your hand didn’t go to the 8th, why? Why didn’t you go sneakily? How would you like to kill your enemies in ways that aren’t sneaky? For example, how? Whoever you kill will see you first, and they’ll even reach for their weapon. But of course, you’re both faster and a sniper, and you seem to be a bit of a show-off too. You want to show off how talented you are to the whole world rather than just killing. You were almost going to turn iron into gold in chemistry class if the school hadn’t been bombed.
Killing is easy but showing off your skills is hard work… It’s not like popping a paper bag suddenly next to Hasan’s ear… But that shitty joke wasn’t cowardly either. At most, it was childish, scaring Hasan somehow almost every day… Hasan couldn’t stand noises. He responded by covering his ears to the creak of the door, the chalk rubbing painfully on the board. And you couldn’t get enough of driving Hasan crazy. Where’s Hasan now, I wonder? Is he dead, did he run away, is he hiding, is he fighting? Maybe he’s become your enemy. If he were your enemy, would you kill him? Maybe you’ve already killed him. Or was Hasan the one calling you? Why would Hasan call you? You’re not laughing anymore. All your emotions last for 15 minutes. By the way, who would call someone as shitty as you? At most, someone as shitty as you would call. Another sharpshooter like you…
The tank is out on patrol again. You can hear the tracks squeaking from a distance. Hasan would have covered his ears if he were here, if he heard the rotating tracks. Maybe Hasan is using the tank. Maybe he has earplugs in his ears. Maybe he’s looking for revenge for every paper bag you popped next to him. Get out of this mess, wave to the barrel of the tank now! Aren’t you tired of jumping, of shitting yourself out of fear every time you hear a sound? This much noise, this much bullets, this much cowardice, this many corpses are enough. Get out! Don’t torture yourself anymore by living…
Alper Şen – 2017