Gölge Üzerine
Işığa yaklaştıkça gölgen büyür, Işığa dokunacakken gölgenin oranları orantısızca büyür, bedenini çağrıştırmaz olur. Doğanın ya da odanın üzerine çöken biçimsiz siyahlık senden başka her şeyi kapsar. Prometheus ateşi tanrılardan çalmak üzereyken gölgesi dünyanın üzerine düştü. Birden dünyayı kaplayan gölgesine baktı. Hiçbir şeye benzemiyordu. Onu tanrı sanıverdi, önünde diz çöktü. Benzetemediği her şey ya tanrıydı ya da düşman…
On Shadow
The closer you come to the light, the larger your shadow grows. Just as you are about to touch the light, the proportions of the shadow expand disproportionately, no longer resembling your body. The formless blackness that falls over nature or the room encloses everything except you. When Prometheus was about to steal fire from the gods, his shadow fell upon the world. Suddenly he looked at the shadow that covered the world. It resembled nothing. He mistook it for a god and knelt before it. Everything he could not resemble was either a god or an enemy…
–
Paralel Doğrular Üzerine
Paralel doğrular hariç bütün doğrular birbiriyle kesişmelidir, ki herhangi bir zamanda ya da yerde doğru olamayabilecekleri anlaşılsın. Matematiğin istisnai dünyasında senin paralelin sana dokunamaz. Seninle aynı düşündüğü ve seninle aynı yere gittiği için olsa gerek sana paralel olanı sadece ve her zaman görürsün, sonsuza dek seninle çarpışmayacağına emin olarak. Ne eksilirsin, ne de çoğalırsın paralel doğruların yoldaşlığında. Sıkıcılığın huzurunda, çatışmayacak olmanın körleşen güveninde ilerlersin. Ta ki uzayın ve zamanın herhangi bir yerinde bir başka doğru ile çarpışana dek. Yönün değişirse sana paralel her doğrunun hijyen yoldaşlığını da sarsarsın. Berlin Üzerinde Gökyüzü filmindeki düşmüş melek, kanayan burnuna dokunduğunda hayatında ilk kez kırmızıyı görmenin coşkusuyla ölümsüz ya da sonsuz olmaktan kurtulduğuna çok sevinmişti sanki. Dünyayı yaşanabilecek hale getiren de Thea gezegeni ile çarpışmasıydı, onunla sonsuza dek aynı hatta dönen yoldaşları yerine.
On Parallel Lines
Except for parallel lines, all lines must intersect with one another, so that it becomes clear they may not be true at any time or place. In the exceptional world of mathematics, your parallel cannot touch you. Perhaps because it thinks the same way you do and moves toward the same place as you, you only ever see what is parallel to you, certain that it will never collide with you for eternity. In the companionship of parallel lines, you neither diminish nor multiply. You move forward in the calm of monotony, in the blinding certainty of non-conflict. Until, somewhere in space and time, you collide with another line. If your direction changes, the hygienic companionship of every parallel line with you is also disrupted. The fallen angel in Wings of Desire seemed to rejoice at no longer being immortal or eternal when he touched his bleeding nose, discovering the color red for the first time in his life. What made the world inhabitable was precisely the collision with planet Thea, rather than the companions who had circled along the same line with it forever.
–
Kaybolmaya Dair
Eski bir yağmurun şehri utandırması, ismini her adımda tekrar anımsayışın ve parmaklarına dolanan dalgınlığın. Kaçırdığın otobüslerin durakları, girişinde kaybolduğun tren garları ve bacağından yaralı bir sokak. Bu sokak karşımdaki köpeğe ait. Alıngan bir saydamlıkla birbirimizi izliyoruz. İlk adım atan diğerini kaçıracak.
On Vanishing
The city being shamed by an old rain, your remembering your name again with every step, and the absent-mindedness winding around your fingers. The bus stops you missed, the train stations where you got lost at the entrance, and a street wounded in the leg. This street belongs to the dog in front of me. We watch each other with a touchy transparency. The one who takes the first step will lose sight of the other.
–
Kararan Çizgi Üzerine
Önce bir doğru çiziyorsun. Üzerinden birden fazla geçtiğinde çizgiyi yavasça kalınlaştırıyorsun. Hep aynı hatta gidip gelmek başarı gibi geliyor. Doğru çizginin yönü neredeyse hiç değişmiyor, ama aynı hatta gidip gelmenin konforu ve sıkıntısıyla arada sapkın çizgiler hata gibi ortaya çıkıyor. Sanki doğruna yakışmayacak tuhaf çıkıntılar yaratıyorsun. Yine de ısrar ediyorsun aynı çizgide gidip gelmeye. Her defasında daha da kararan doğru çizginle arada filiz veren çıkıntıları soluklaştırman gerekiyor. Sonunda doğru çizginin derinliğinde bir yatağa ulaşıyorsun. Kalem güvenle gidip gelirken doğrun kalınlaşıyor, kararıyor, derinleşiyor. Belki bir ev ya da orman çizecektin. Ama doğru çizginin gücü sana ne çizmek istediğini unutturdu. Bu hattan hiçbir yere gidemediğini arada farketsen de kağıdı yırtana, kalemi körleştirene dek doğrunda kalmaya çalışıyorsun.
On the Darkening Line
First, you draw a line. Each time you pass over it again, you slowly thicken it. Going back and forth along the same path starts to feel like success. The direction of the line hardly changes, yet within the comfort and discomfort of repetition, irregular deviations begin to appear—almost like errors. As if you are producing strange protrusions unworthy of your own line. Still, you insist on moving along the same trace. With each pass, your line grows darker; those small deviations that occasionally sprout must be faded out again. Eventually, you reach a kind of bed in the depth of the line. As the pen moves back and forth with confidence, the line thickens, darkens, deepens. Perhaps you were going to draw a house, or a forest. But the force of the line makes you forget what you intended to draw. Even if you occasionally realize that this path leads nowhere, you stay within it until the paper tears or the pencil goes blunt.
–
Alper Şen – 1998