(Scroll Down For English)
Araf’taki Yaşamlar: Ömer Natalia, Rıza
Omar: Suriye’de hiçbir şeyim yok
Benim Suriye’de ailem yok. Hepsi öldü… Gideceğim bir ev yok. Evimiz de bombalandı… Suriye’de savaş Deraa’daki olaylarla başladı. Ben o zamanlar 13-14 yaşındaydım. Deraa’da bir okulda özgürlük talebiyle öğrenciler yürüyüş yapıyorlardı. Sonra polis geldi, bu çocukları yakaladı ve onlara işkence yaptı. Çocuklardan biri bu sırada öldürüldü. Çocuğun yakınları bunun üzerine bir gösteri yaptılar. Polis tekrar saldırdı ve yine insanlar öldürüldü. Gösteriler Halep’e, Humus’a ve diğer şehirlere yayıldı. Sonra her şey karıştı… Savaş büyüdü… DAİŞ ortaya çıktı. Suriye’de kalanların yiyeceği suyu yok, elektrikler kesik. Birçok insan Ürdün’e ve Türkiye’ye gitti. Birçoğu kaçakçılara para verip kaçmaya çalıştı, ama şimdi sınırda bekliyorlar.
Ben de 2015’te Suriye’den kaçmaya karar verdim. Önce Ürdün’e gittim. Sonra Türkiye’ye… Türkiye’de İstanbul’da kaldım, sonra İzmir’e geçtim. Oradan da botlarla Laros’a geçtik. Ardından orada kağıtlarımızı aldık ve Atina’ya gittik. İdomeni’de sınıra geldiğimizde ise sınır kapatıldı. Sonra Selanik’e geldim. Burada işgal evinde 4 aydır kalıyorum. Ben Almanya’ya gitmek istiyordum amacım Yunanistan’da kalmak değildi. Türkiye’den de Almanya’ya gidebilmek için yola çıktım. Orada bir akrabam var.
Suriye’de hiçbir şeyim yok. Geri dönmemin bir anlamı yok… Belki Almanya’da okuyabilirim ya da çalışabilirim. Burada 6 aylık bir belgem var. Ya buraya ilticaya başvuracağız ya da Türkiye’ye geri gönderileceğiz. Bazı kaçakçılar var Almanya’ya götürmeyi öneren ama çok para istiyorlar…
Natalia: Burada dayanışma ile yaşıyoruz
Burada göçmenler zor durumda, sıkışmış haldeler ve Yunanistan’dan başka bir ülkeye gidemiyorlar. Yunanistan’da sadece 2-3 aylığına geçici bir belge veriyorlar, bu da hiçbir şeye yetmiyor. Ne kadar bilmiyorum, belki de on binden fazladır. Göçmenler burada sağlıksız koşullarda kamplarda yaşıyorlar. Türkiye’den gelirlerken bir çoğu gemide ölüm tehlikesi geçiriyor. Bazıları hayatlarını kaybediyor. Yunan hükümetinin ciddi bir programa girmesi gerekiyor. Burada birçok çocuğun eğitime ihtiyacı var. İşe ihtiyaçlar var. Bir çoğu kendi uzmanlık alanlarında eğitim veriyorlar. Burada dayanışma ile yaşıyoruz. Herkesin ayrı bir mesleği var. Evin temizlenmesinden yemek yapmaya herkesin farklı bir görevi var ve işleri birlikte yapıyoruz. Hiçbirimizin çalışma izni olmadığı için çalışması mümkün olmuyor. Çoğu zaman komşulardan ya da başka organizasyonlardan yardım geliyor. Birisinin parası olursa ailesi için ya da ev için bir şey almaya çalışıyor. Bebekli çocukları burada kaldırmamaya çalışıyoruz. Onlar için buradaki Yunanlı ailelerden destek alıp evlerde kaldırmaya çalışıyoruz. Buraya 6 günlük bebeği olan bir aile geldi örneğin. Onları bir eve yerleştirdik.
Almanya’da bir arkadaşım Yunanistan’daki dayanışma mutfaklarında çalışıyordu, onun daveti ile geldim. Biraz sıkıntılı zamanlar yaşıyoruz, ancak Yunanlılar (Yunan hükümeti değil) destek veriyor çalışmalarımıza. Buradaki tuhaf bir durum. İnsanlar Yunanistan’a burada yaşamak için gelmiyorlar, bu nedenle sıkışmış haldeler. Ben de göçmenim ama buradaki insanlardan daha iyi belki de durumum. Çünkü ülkeme geri dönebilirim. Ukrayna Avrupa’da bir ülke. Ama yine de evime dönsem ben de savaşla karşılaşacağım. Resmi bir savaş olmasa da bulunduğum yerde bir işgal var ve memleketime giremiyorum. Ukrayna hükümeti de resmen savaşta olduğunu bildirmediği için Yunanistan’a da iltica başvurusunda bulunamıyorum. Vize de alamıyorum.
Biliyoruz bir Suriye savaşı var ama başka ülkelerden de yüz binlerce insan var göç etmekte olan. Her ülke savaşta değil. İnsanların bir çok başka sıkıntısı var, siyasi veya dini baskı altında yaşıyorlar. Ekonomik, politik sorunları var. Özgürlük için geliyorlar başka ülkelere. Birçok insan yolda ölüyor. Birçok insan çocuklarının ölümünü bile göze alabiliyor. 20 yaşlarında bir genç sınırdan geçerken elektrik tellerinden dolayı akıma kapılıyor ve hayat boyu sakat kalıyor. Bu kaçakçılar için bir sektör yaratıyor. 2000 Euro karşılığında birini kaçırmak, ancak kötü insanların işidir. Ben de 9 yaşındaki kızım Malia ile yaşıyorum burada. Onun için de büyük bir deneyim, çok seviyor burayı, pek çok kültürden insan var ve onun için bir öğrenme süreci, ayrıca burada 3 köpeğimiz var, onlarla oynuyor. Bizimle birlikte işler yapıyor. Burada çocuklu başka aileler de var ya da çocuğunu göremeyen anne babalar var, onlar Malia’da kendi çocuklarına olan özlemlerini gideriyor.
Gelecekte ne olacak bilmiyorum. Aslında kimse bilmiyor. Bunu düşünemiyoruz bile şu an. Bir gelecek planı yok, gelecek planı nasıl yapılır ki bu koşullarda. Sizin bir gelecek planınız var mı mesela?
Reza: İnsan azad bir şey, her şeyi yapabilir
Neden Avrupa devletleri Türkiye’ye altı milyar veriyor, neden savaş oluyor? Soru çok ama… Şimdi doğru olan ne, burada mülteciler ne yapabilirler? Bir yerde savaş oluyor, bir yerde birileri parayı götürüyor. Biz neden kendimizi anlatamıyoruz? Dünya sonu olan bir şey… Neden bu işler yapılır, neden kaçakçılar var? Çok insan denizde öldü… Para gidiyor, mal gidiyor sonra da can gidiyor… Bu neden oluyor, hala bilmiyorum. Türkiye’de çok yer gördüm. Yunanistan’da çok yer gördüm. Idomeni’yi de gördüm. Bazen şarkı yapıyorum, müzik dolduruyorum. Biliyorsun doldurmak nedir… Şu şarkımı yapsam burada, bir şey yapmış olacağım. Burası mülteciye iyi değil, iş yok para yok, dil farklı. Başka memleketlere gitmek zor. Kaçakçı 1800-2000 euro istiyor. İş yok. Ya kampta ya sokakta kalacaksın. Ömrün hiç olacak. 10 sene sonra göreceksin, yine hiçbir şey yok, ömrün heder olmuş… Bu çok kötü. Milyarlarca dolar çalanlar, başka insanların da yaşam hakkını çalıyor. Neden? Bunların hepsi hırs, para, yemek, sigara… Her yerde hırs var.
Devletler oyun yapıyorlar, normal insanlarla top gibi oynuyorlar. İnsan azad bir şey, her şeyi yapabilir… Biz devletleri çevirebiliriz, devletler bizim olabilir. Yoksa devletler her şeyi yapacak, bugün savaş, yarın savaş. Çok kötü. Hepimiz Yunan toprağındayız, dikenli tel çektiler. Makedonya’da yok. Sırbistan’da kamplar var. Makedonya’da benim arkadaşımı 5 kere yakaladılar Yunanistan’a gönderdiler. Şimdi o da Idomeni’de, hiçbir yere gidemiyor.
İşte bu Ahmet Kaya’nın Ağladıkça’sı… Bunu çok söyledim Idomeni’de. Benimle beraber kalan bir yaşlı adam vardı, tar çalardı. Siz tar ne demek biliyor musunuz? Eee abi sonramız nasıl olacak?
- Bu metin göçmen dayanışma ağları üzerine 2016 ylında gerçekleştirilen “Geride Kalanlar” görsel araştırmasından alınmıştır.
Özge Çelikaslan – Alper Şen
Artıkisler Kolektifi – Selanik 2016
Lifes In Limbo: Omar, Natalia, Reza
Omar: I Have Nothing Left in Syria
I have no family in Syria. They are all dead… There is no home for me to go back to. Our house was bombed too… The war in Syria began with the events in Daraa. I was thirteen or fourteen years old at the time. In Daraa, students were marching at a school demanding freedom. Then the police came, arrested the children, and tortured them. One of the children was killed in the process. The child’s relatives organized a demonstration in response. The police attacked again, and people were killed once more. The protests spread to Aleppo, Homs, and other cities. Then everything became chaotic… The war grew… ISIS emerged. People who remained in Syria had no food or water, and the electricity was cut off. Many people went to Jordan and Turkey. Many others paid smugglers and tried to escape, but now they are stuck waiting at the border.
I decided to leave Syria in 2015. First, I went to Jordan. Then I went to Turkey… I stayed in Istanbul, and later went to İzmir. From there, we crossed by boat to Leros. After that, we got our papers and went to Athens. When we reached the border at Idomeni, the border was closed. Then I came to Thessaloniki. I have been living in an occupied building here for four months. I wanted to go to Germany. My intention was not to stay in Greece. I left Turkey because I wanted to reach Germany. I have a relative there.
I have nothing left in Syria. There is no point in going back… Maybe I can study or work in Germany. I have a six-month document here. We either have to apply for asylum here, or we will be sent back to Turkey. There are some smugglers who offer to take people to Germany, but they ask for a lot of money…
Natalia: We Live Here Through Solidarity
Migrants here are in a difficult situation. They are trapped and cannot travel from Greece to another country. In Greece, they are given a temporary document valid for only two or three months, and that is not enough for anything. I don’t know how many there are—perhaps more than ten thousand. Migrants are living in unhealthy conditions in camps here. When they come from Turkey, many of them face the risk of dying at sea. Some lose their lives. The Greek government needs to develop a serious program. There are many children here who need education. People need jobs. Many of them are teaching or providing training in their own professional fields.
We live here through solidarity. Everyone has a different profession. From cleaning the house to preparing food, everyone has a different responsibility, and we do the work together. None of us has a work permit, so it is impossible for us to work legally. Most of the time, help comes from neighbors or other organizations. If someone has some money, they try to buy something for their family or for the house. We try not to keep families with babies here. We seek support from Greek families in the neighborhood and try to accommodate them in private homes. For example, a family with a six-day-old baby came here. We found them a place in a home.
A friend of mine in Germany was working in solidarity kitchens in Greece. I came here because of her invitation. We are going through some difficult times, but Greek people—not the Greek government—are supporting our work. This is a strange situation. People do not come to Greece because they want to live here. That is why they are trapped. I am also a migrant, but perhaps I am in a better position than many of the people here because I can return to my country. Ukraine is a European country. But even if I went home, I would still encounter war. Even though there is no officially declared war, there is an occupation where I live, and I cannot enter my own country. Because the Ukrainian government has not officially declared that it is at war, I cannot apply for asylum in Greece either. And I cannot obtain a visa. We know there is a war in Syria, but there are hundreds of thousands of people migrating from other countries as well. Not every country is at war. People have many other problems. They live under political or religious repression. They have economic and political problems. They come to other countries in search of freedom. Many people die along the way. Many people are even willing to risk the deaths of their own children. A young man in his twenties was electrocuted by power lines while trying to cross a border and became permanently disabled. This creates an entire industry for smugglers. To take someone across a border for €2,000—that is simply the work of bad people.
I live here with my nine-year-old daughter, Malia. For her, this is also a great experience. She loves being here. There are people from many different cultures, and for her it is a process of learning. We also have three dogs here, and she plays with them. She takes part in the work we do. There are other families with children here, as well as parents who cannot see their own children. Through Malia, they somehow alleviate their longing for their own children. I don’t know what will happen in the future. Actually, nobody knows. We cannot even think about it right now. There is no plan for the future. How can you make a plan for the future under these conditions? Do you have a plan for the future, for example?
Reza: A Human Being Is Free; They Can Do Anything
Why are European states giving six billion euros to Turkey? Why is there war? There are so many questions… What is the right thing to do now? What can refugees do here? There is a war somewhere, and somewhere else someone is taking the money. Why can’t we tell our story? The world is something that eventually comes to an end… Why are these things happening? Why are there smugglers? So many people have died at sea… Money goes, goods go, and then lives go too… I still don’t know why this happens. I have seen many places in Turkey. I have seen many places in Greece. I have also seen Idomeni. Sometimes I make songs. I fill them with music. You know what it means to fill something… If I could make this song here, then at least I would have done something.
This place is not good for refugees. There is no work, no money, and the language is different. It is difficult to travel to other countries. Smugglers ask for €1,800 or €2,000. There is no work. You either stay in a camp or on the street. Your life becomes nothing. Ten years later, you will see—you still have nothing. Your life will have been wasted… It is terrible. Those who steal billions of dollars are also stealing other people’s right to live. Why? All of this comes down to greed, money, food, cigarettes… There is greed everywhere.
States play games. They play with ordinary people like they are balls. A human being is free. They can do anything… We can turn the states around. The states can belong to us. Otherwise, the states will do everything. War today, war tomorrow. It is terrible. We are all on Greek soil. They have put up barbed wire. There is no barbed wire in Macedonia. There are camps in Serbia. They caught my friend in Macedonia five times and sent him back to Greece. Now he is in Idomeni too. He cannot go anywhere.
This is Ahmet Kaya’s Ağladıkça… I sang it many times in Idomeni. There was an old man who was staying with me. He used to play the tar. Do you know what a tar is? So, brother… what will become of us?
- This text is drawn from the visual research project “The Residuals”, conducted in 2016, which focused on migrant solidarity networks.
Özge Çelikaslan – Alper Şen
Artıkisler Collective – Thessaloniki 2016